زندگی ساختن را یاد گرفتیم اما نه زندگی کردن را

تنها به زندگی، سالهای عمر را افزوده ایم نه زندگی را به سالهای عمرمان.

بیشتر خرج می کنیم اما کمتر داریم

بیشتر می خریم اما کمتر لذت می بریم

ما تا ماه رفته و برگشته ایم اما قادر نیستیم برای ملاقات همسایه جدیدمان از یک سوی خیابان به آن سو برویم.

بیشتر می نویسیم اما کمتر یاد می گیریم.(خودم رو می گم)

بیشتر برنامه می ریزیم اما کمتر به انجام می رسانیم.

فضای بیرون را فتح کرده ایم اما نه فضای درونمان را.

ما اتم را شکافته ایم اما نه تعصب خود را.

عجله کردن را آموخته ایم نه صبر کردن را.

درآمدهای بالاتری داریم اما اصول اخلاقی پایینتر.

فرصت بیشتر اما تفریح کمتر

تنوع غذایی بیشتر اما تغذیه ناسالمتر

درآمد بیشتر اما طلاق بیشتر

منازل رویایی اما خانواده ای از هم پاشیده...

زندگی فقط حفظ بقا نیست بلکه زنجیره ای از لحظه های لذت بخش است. زمان بیشتری را با خانواده و دوستانمان بگذرانیم. غذای مورد علاقه مان را بخوریم و جاهایی را که دوست داریم ببینیم.

در جستجوی دانش باشیم و بیشتر بخوانیم و در ایوان بنشینیم و منظره را تحسین کنیم.

عباراتی مانند یکی از این روزها و روزی را از فرهنگ لغت خود خارج کنیم.

بیایید نامه ای را که قصد داشتیم یکی از این روزها بنویسیم همین امروز بنویسیم.

بیایید به خانواده و دوستانمان بگوییم که چقدر آنها را دوست داریم.

هیچ چیزی را که می تواند به خنده و شادی ما بیفزاید به تاخیر نیندازیم.

هر روز، هر ساعت و هر دقیقه خاص است و ما نمی دانیم که شاید آن می تواند آخرین لحظه باشد.