يه مشت عكس

اگه عکس باحال داشتی آدرسش رو واسه ام بذار

ممنون از لطفت

فرمان دادم بدنم را بدون تابوت و مومیایی به خاک بسپارند تا اجزاء بدنم ذرات خاک ایران را تشکیل دهد.

وقتی که چیزی نداری

وقی که دستهایت

ویرانه هایی هستند بی هیچ انتظاری

حتی بی هیچ حسرتی

دیگر چه بیم آنکه تو را آفتاب و ماه ننوازنند

وقتی میعادی نباشد،رفتن چرا؟

آرزو دارم من

               كه بگيرد از تو خدا

                        هر آنچه مي گيرد از تو   

        خدا را

خدا را شكر مي كنم که تمام شب صدای خرخر همسرم را می شنوم . این یعنی او زنده و سالم در کنار من خوابیده است .

خدارا شکر می کنم که دختر نوجوانم همیشه از شستن ظرفها شاکی است . این یعنی او در خانه است ودر خیابانها پرسه نمی زند .

 خدارا شکر می کنم که مالیات می پردازم  این یعنی شغل و در آمدی دارم .

 خدارا شکر می کنم باید ریخت و پاشهای بعد از مهمانی را جمع کنم . این یعنی در میان دوستانم هستم .

 خدارا شکر می کنم که لباسهایم کمی برایم تنگ شده اند . این یعنی غذای کافی برای خوردن دارم .

 خدارا شکر می کنم که در پایان روز از خستگی از پا در می آیم . این یعنی توان سخت کار کردن را دارم .

خدارا شکر می کنم که باید زمین را بشویم و پنجره ها را تمیز کنم  این یعنی خانه ای دارم .

 خدارا شکر می کنم که در جایی دور جای پارک پیدا کردم . این یعنی هم توان راه رفتن دارم و هم ماشینی برای سوار شدن .

 خدارا شکر می کنم که سرو صدای همسایه ها را می شنوم . این یعنی می توانم بشنوم .

 خدارا شکر می کنم که این همه شستنی و اتوکردنی دارم . این یعنی من لباسی برای پوشیدن دارم .

 خدارا شکر می کنم  که هر روز صبح زود باید با زنگ ساعت از خواب بیدار شوم . این یعنی من هنوز زنده ام .

 خدارا شکر می کنم  که گاهی اوقات بیمارمی شوم . این یعنی اغلب اوقات سالمم .

 خدارا شکر می کنم  که خرید سال نو جیبم را خالی می کند . این یعنی عزیزانی دارم که می توانم برایشان هدیه بخرم .

پسر نوح به خواستگاري دختر هابيل رفت. دختر هابيل جوابش کرد :نه ، هرگز  همسري ام را سزاوار نيستي ، تو با بدان نشستي و خاندان نبوتت گم شد. تو هماني که بر کشتي سوار نشدي . خدا را ناديده گرفتي و فرمانش را . به پدرت پشت کردي ، به پيمانش و پيامش نيز.

غرورت ، غرقت کرد. ديدي که نه شنا به کارت آمد و نه بلندي کوه ها !

پسر نوح گفت:اما آن که غرق مي شود ، خدا را خالصانه تر صدا مي زند ، تا آن که بر کشتي سوار است . من خدايم را لابلاي توفان يافتم،در دل مرگ و سهمگيني سيل.

دختر هابيل گفت : ايمان، پيش از واقعه به کار مي آيد. در آن هول و هراسي که تو گرفتار شدي ،هر کفري بدل به ايمان مي شود. آن چه تو به آن رسيدي ، ايمان به اختيار نبود، پس گردني خدا بود که گردنت را شکست.

پسر نوح گفت :آنها که بر کشتي سوارند امنند و خدايي کجدار و مريز دارند که به بادي ممکن است از دستشان برود. اما من آن غريقم که به چنان خداي مهيبي رسيدم که با چشمان بسته نيز مي بينمش و با دستان بسته نيز لمسش مي کنم. خداي من چنان خطير است که هيچ طوفاني آن را از کفم نمي برد.

دختر هابيل گفت:باري، تو سرکشي کردي و گناهکاري . گناهت هرگز بخشيده نخواهد شد.پسر نوح خنديد و خنديد و خنديد و گفت :شايد آنکه جسارت عصيان دارد ، شجاعت توبه نيز داشته باشد.شايد آن خدا که مجال سرکشي داد، فرصت بخشيده شدن هم داده باشد!

دختر هابيل سکوت کرد و سکوت کرد و گفت:شايد. شايد پرهيزگاري من به ترس و ترديد آغشته باشد. اما نام عصيان تو دليري نبود.دنيا کوتاه است و آدمي کوتاه تر. مجال آزمون و خطا اين همه نيست.

 پسر نوح گفت :به اين درخت نگاه کن.به شاخه هايش. پيش از آنکه دستهاي درخت به نور برسند، پاهايش تاريکي را تجربه کرده اند . گاهي براي رسيدن به نور بايد از تاريکي عبور کرد. گاهي براي رسيدن به خدا بايد از پل گناه گذشت.

من اينگونه به خدا رسيدم. راه من اما راه خوبي نيست .راه تو زيباتر است ، راه تو مطمئن تر است.

پسر نوح اين را گفت و رفت.دختر هابيل تا دور دستها تماشايش کرد و سالهاست که منتظر است و سالهاست که با خود ميگويد:آيا همسريش را سزاوار بودم!

 " برگرفته از کتاب من هشتمين آن هفت نفرم

نوشته عرفان نظر آهاري"

روزي سوراخ کوچکي در يک پيله ظاهر شد . شخصي نشست و ساعتها تقلاي پروانه براي بيرون آمدن از سوراخ کوچک پيله راتماشا کرد. ناگهان تقلاي پروانه متوقف شدو به نظر رسيد که خسته شده و ديگر نمي تواند به تلاشش ادامه دهد.
آن شخص مصمم شد به پروانه کمک کندو با برش قيچي سوراخ پيله را گشاد کرد. پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما جثه اش ضعيف و بالهايش چروکيده بودند.

داستان درباره يک کوهنورد است که مي­خواست از بلندترين کوه­ها بالا برود

. او پس از سال­ها آماده­سازي ماجراجويي خود را آغاز کرد.  ولي از آنجا که افتخار کار را فقط براي خود مي­خواست تصميم گرفت به تنهايي از کوه بالا برود. شب، بلندي­هاي کوه را در برگرفته بود و مرد هيچ چيز را نمي­ديد. همه چيز سياه بود اصلاً ديد نداشت ابر روي ماه و ستاره­ها را پوشانده بود.

 همان طور که از کوه بالا مي­رفت پايش ليز خورد. در حالي که به سرعت سقوط مي­کرد از کوه پرت شد. در حال سقوط فقط لکه­هاي سياهي مقابل چشمانش مي­ديد و احساس وحشتناک مکيده شدن به وسيله قوه جاذبه او را در خود مي­گرفت.

همچنان سقوط مي­کرد، در آن لحظات تمام رويداد­هاي خوب و بد زندگييش به يادش آمد. اکنون فکر مي­کرد مرگ چقدر به وي نزديک است.ناگهان احساس کرد طناب دور کمرش محکم شد و در ميان آسمان و زمين معلق ماند. در اين لحظه سکون، چاره­اي برايش نماند جز آنکه فرياد بزند.

خدايا کمکم کن.

ناگهان صداي پرطنيني از آسمان شنيده شد: چه مي­خواهي؟.

ـ اي خدا نجاتم بده.

ـ واقعاً باور داري که مي­توانم نجاتت دهم.

- البته که باور دارم.

- اگر باور داري طنابي را که به دور کمرت بسته است، پاره کن.

يک لحظه سکوت.... و مرد تصميم گرفت با تمام نيرو طناب را بچسبد.

گروه نجات مي­گويند که روز بعد يک کوهنورد يخ زده را مرده پيدا کردند. بدنش از طناب آويزان بود و با دست­هايش محکم طناب را گرفته بود در حالي که او فقط يک متر از زمين فاصله داشت.

                                                                           آنگاه كه به حكم عقلانيت

                                                                دو نيمكره كوچك

                           دريايي از احساس را محدود مي كنند

                                             چيزي نمي توان گفت!

                            افسوس كه در امپراطوري عظيم انسان...

                                قدرت در دست اقليت است!

نامت چه بود؟ آدم

فرزند؟ من را نه مادری نه پدر، بنویس اول یتیم عالم خلقت

محل تولد؟ بهشت پاک

اینک محل سکونت؟ زمین خاک

آن چیست بر گرده نهادی؟ امانت است

قدت؟ روزی چنان بلند که همسایه خدا اینک به قدر سایه بختم به روی خاک

اعضای خانواده؟ حوای خوب و پاک، قابیل خشمناک، هابیل زیر خاک

روز تولدت؟ در روز جمعه ای به گمانم که روز عشق

رنگت؟ اینک فقط سیاه ز شرم چنان گناه

چشمت؟ رنگی به رنگ بارش باران که ببارد ز آسمان

وزنت؟ نه آنچنان سبک که پرم در هوی دوست، نه آنچنان وزین که نشینم بر این زمین

جنست؟ نیمی مرا ز خاک، نیم دگر خدا

شغلت؟ در کار کشت امیدم، به روی خاک

شاکی تو؟ خدا

نام وکیل؟ آن هم فقط خدا

جرمت؟ یک سیب از درخت وسوسه

تنها همین؟ همین!!!

حکمت؟ تبعید در زمین

همدست در گناه؟ حوای آشنا

ترسیده ای؟ کمی

ز چه؟ که شوم من اسیر خاک

آیا کسی به ملاقاتت آمده است؟ بلی

که؟ گاهی فقط خدا

داری گلایه ای؟ دیگر گلایه نه، ولی ...

ولی که چه؟ حکمی چنین آن هم به یک گناه!؟

دلتنگ گشته ای؟ زیاد

برای که؟ تنها فقط خدا

آورده ای سند؟ بلی

چه؟ دو قطره اشک

داری تو ضامنی؟ بلی

چه کس؟ تنها کسم خدا

در آخرین دفاع؟ می خوانمش چنانکه اجابت کند دعا ...

زندگي

    برگ بودن در مسير باد نيست               

                    امتحان ريشه هاست

                      ريشه هم اسير خاك نيست

          زندگي چون پيچك است

                   انتهايش مي رسد پيش خدا

كودك جورابي آويخت و آرزويي كرد

                                    كودك همسايه جورابي آرزو كرد!

تمام هفته را برای بارش باران دعا كردیم ،

           غافل از اینكه خدا با كودكیست كه چكمه هایش سوراخ است

یه شب که من حسابی خسته بودم

همین جــوری چشامو بستـه بـودم

برکه ی دلم را دریای طوفانی کردی

شوق زندگی را در من زنده کردی

در دریای نگات غرقم کردی

نمیدانی که با من چه ها که نکردی

پشتش سنگین بود و جاده های دنیا طولانی. می دانست که همیشه جز اندکی از بسیار را نخواهد رفت. آهسته آهسته می خزید  دشوار و کند. ودورها همیشه دور بود. سنگ پشت تقدیرش را دوست نمی دانست وآن را چون اجباری بر دوش می کشید. پرنده ای در آسمان پر زد سبک. سنگ پشت رو به خدا کرد وگفت: این عدل نیست . این عدل نیست .کاش پشتم را این همه سنگین نمی کردی . من هیچ گاه نمی رسم. هیچ گاه. ودر لاک سگی خود خزید به نیت نا امیدی . خدا سنک پشت را از روی زمین بلند کرد. زمین را نشانش داد . کره ای کوچک بود. وگفت: نگاه کن ابتدا وانتها ندارد. هیچ کس نمی رسد. چون رسیدنی در کار نیست. فقط رفتن است . حتی اگر اندکی . وهربارکه می روی رسیده ای. وباور کن آنچه بر دوش توست تنها لاکی سنگی نیست تو پاره ای از هستی را بردوش می کشی. پاره ای از مرا. خدا سنگ پشت را بر زمین گذاشت . دیگر نه بارش چندان سنگین بود. ونه راه ها چندان دور. سنگ پشت به راه افتاد و گفت: رفتن حتی اگر اندکی. وپاره ای از«او» را با عشق بر دوش کشید.